Pigil na mga Luha

(ang blog entry po na ito ay pakiki-emo kay iyah_kin at pagtugon sa kanyang trip, ano man ang pagkakahawig sa mga tunay na pangyayari ito ay nagkataon lamang at hindi sinasadya... lels)

Sa tuwing kasama ka hindi pwedeng ako’y kimi
Sapagkat puso’t labi ko ay laging nakangiti
Puso’y lumulukso at sadyang hindi mapakali
Pag-ibig ko sayo’y hindi na nga maikukubli.

Ikaw ang pangarap na matagal ko nang minimithi
Tugon sa aking panalanging sa labi’y namutawi
Dahil sayo ako ngayon ay buo
Pagmamahal ko ang siyang pumuno.

“Mahal”, ang sabi mo isang gabi,
“Ikaw lamang ang mamahalin,
Wala nang iba akong iibigin.”
Sa misis mong abot tenga ang ngiti!

Parang sinaksak ng tabak ang puso kong luhaan
Gusto kong mag-amok para sakit ay maibsan
Na habang kayo’y masaya sa piling ng isa’t isa
Ako’y nasa isang sulok, pigil ang mga luha.

Atty. Magtanggol

Matagal din akong nagnasa sayo, akala ko nakalimutan na kita dahil naging busy na ako sa Masteral ko. Totoo nga ang mga kwentong barbero, mahirap ang lumimot.

Ilang taon na din ang nagdaan, hindi na kita naiisip. Hindi na ko nagpapakabaliw sayo. Hindi na ko search ng search sa internet na parang stalker. Masaya naman na ako sa mga bagong pinagkakaabalahan ko. Nakalimutan na kita... Akala ko.

Maayos naman na ako, pero bakit muli mo na namang ginugulo ang isip ko? Nahahati ang puso ko sa ano ang dapat na gawin ko. Manghihinayang ba ako kung hindi ako susubok? Pagsisisihan ko ba kung sumugal ako sayo? Bakit ba hirap akong limutin ka?

Kaninang umaga lang, naiisip na naman kita. Magkahalong saya at kaba ang naramdaman ko. Muntik pa nga akong lumampas sa bababaang kalsada kakaisip sayo. Ano na naman ba ang nakain at muli’y nagbabalik ka?

Nae-excite ako isipin ko palang na makakasama kita, mga plano at gagawing kasama ka. Pero natatakot ako baka hindi rin naman magtagal at mabigo lang din ako. Mula sa malayo, parang ang saya. Pero pag lumapit na, nakakakaba at halos lumukso palabas ng rib cage ang puso ko.

Alam kong hindi na ganon kadali ang sitwasyon ko sa ngayon. Hindi na basta ginusto ko eh magagawa ko na. Marami na ang nagbago simula nu’ng unang araw na gumising akong gusto na kita. Sana noon pa pala, sumugal na ako. Sana noon pa sumubok na ako nang hindi ko nararamdaman ang ganito ngayon.

Hindi ko na alam kung ipagpapatuloy ko pa ang pagnanasang dati’y suma-akin na ngayo’y heto't nagbabalik. Aabutin na ba kita ngayon o mananatili ka na lang pangrap na tatanawin mula sa malayo? Isang pangarap na habambuhay na kukutkot sa isipan ko?

Case dismissed.

Para kay J.K (Drooling)

Sabay-sabay ang mid-year sale, talagang sinasadya at isinabay sa sahod ng mga ordinaryong manggagawang madaling matukso sa 50% off on all items. Kahit hindi naman kailangan eh paniguradong bibilhin “naka-sale kasi eh” ang isasagot pa sayo. Nakatipid nga ba siya?

Pero hindi naman talaga tungkol dyan ang kwento ko. Sumabay pa sa mga mega-sale nay an ang last and final installment ng Harry Potter ni J.K Rowling. Inabot ng halos labing-isang taon ang pagbuo sa pitong libro ng Harry Potter. Uber talaga sa dami ng adik sa HP at talagang magugulat ka sa haba ng mga pila sa sinehan. Kaya nakakahilo ang dami ng tao ngayon sa mga shopping malls. Kasunod nyan ang napakatraffic na lansangan. Sumakit ang pwet ko sa tagal ng byahe.

Pero hindi naman talaga tungkol dyan ang totoong kwento ko. Kanina, hindi sinasadyang (oo totoo, hindi talaga sinasadya) mapadaan ako sa MOA. ‘pag tapos kasing maglaba, naisip kong bumili ng scramble sa MOA, masarap daw kasi ang scramble dun, may yelo at asukal kaya sinubukan ko. Hindi ko alam (oo totoo, hindi ko rin alam) na meron palang pagtitipon na nagaganap sa Max’s Restaurant sa bandang sulok, sa loob-looban ng restaurant. Sa dulong mesa, may kumpulan ng mga pamilyar na katauhan.

Masaya ang simpleng salu-salo at puno ng katatawanang kwentuhan. Nakilala ko ang mukha sa likod ng ilang kwentong nababasa ko sa blogospero. Mas makulit pa pala sila sa “live chat” kesa sa chatroll. Nakita ko na rin at nakamayan sa wakas ang kauna-unahang blogger na sinubaybayan ko sa loob ng ilang taon. Suma total, hindi ko talaga inaasahan ang pangyayaring ito. :)

At syempre, unang beses kong makasama si J.K sa ganitong pagtitipon. Kaya para kay J.K, maraming salamat mula kay Bebejho! Salamat din sa libro! :)

(pramis, hindi ko talaga alam 'to. wala kong ideya na may ganito palang pagtitipon. ni hindi ko nga napaghandaan ito.. napadaan lang talaga ako....)

Teacher

During my childhood years, I really wanted to be a dentist. I just thought that having beautiful and complete teeth (naks!) will make me a good dentist. I imagined myself then wearing a perfect white dentist uniform with my super high-tech dental chair, dental mirror and a mask in my face – presto! I am a dentist…. in my dreams! And I am responsible in giving you a “no more, no less… only teeth that shine” smile! My desire to be a dentist was really intense then, maybe because all of my childhood friends wanted to be a teacher, so to make a difference, I wanted to be a dentist. Unlike them, being a teacher as a profession never entered in my neurons. Not because I regard the profession lesser than a dentist but I’m afraid of the responsibility attached to it, hence, I don’t want to be a teacher! :)

Isang nakakaantok na tanghali,
Kalaro 1: Hoy laro naman tayo.
Kalaro 2: Sige, tara ayain natin sila Menggay at Gelay!
Gelay: Ok, sige tara punta tayo kina Bebejho!
Mga Kalaro: Bebejho! Bebejho! Laro tayo!
Bebejho!: Tara! Anong laro ba? Piko tayo!
Gelay: Mainit pa eh.
Menggay: Oo nga, saka nde ko dala yung pamato ko sa piko, swerte un eh.
Kalaro 1 & 2: Eh di mag-aral-aralan na lang tayo!
Mga kalaro: Tama! Ikaw na lang ang teacher Bebejho!
Bebejho!: lels

But just like any other child, that childhood dream eventually changed. In my high school years, I’ve been busy being a sports news writer for our school paper “The Breeze” and in later years being a Logistics Officer (G4) of CAT. The intensity of being a dentist had its natural death and my heart wanted me to be a ringside sportscaster in PBA instead. It was during these years when I became so fascinated with sports, from basketball to bowling to billiards to boxing to athletics to chess to swimming to OTB (sports ba to?). Although I had this interest when I was young I think the peak was during my high school years. I took every opportunity to develop my sports writing style, watched other sports analyst and learned technical terms used in different sports. Sometimes I’m practicing my sports casting in front of my mirror. I had this obsession not until my high school graduation. All of a sudden I became confused of what I really want. But even during those confusions being a teacher was never an option for the same reason still.

Up until now, I still don’t want to be a teacher eventhough I had some orientation in teaching. I’m still afraid of the responsibility of being a teacher. Henry Adams once said that, “a teacher affects eternity, he can never tell where his influence stops”, and I’m afraid of this. For me, this means “making” or “breaking” a student’s dream depending of what a teacher may pass on to his/her student. I, being a teacher, may influence them to do well and be of help to chase those dreams or might fail and be cursed by my students all of their lives. Although I believe that success comes to those who really want it, influence of the teachers really has an impact.

Last March I was invited in San Francisco High School to facilitate one of recollection groups of the graduating class. The main objective is not just to encourage, motivate and empower them but also to impart Christian values as they will be more independent after graduation. I handled sections 16 and 17, tough sections really! It was here where I met Jasper. (pre-requisite ang Kuyukot ni Jasper)

Jasper caught my attention at once. He was untidy, with loose-fitting dirty-white polo, busted black shoes, silent and aloof. I don’t know how to approach him, luckily he smiled at me and I just asked him “Kamusta ka?” And we started the recollection.

After that day, I can’t stop thinking about Jasper and the youth of the new generation. Jasper was the VOICE of the struggling Filipino youth who could be an answer to the problem or could be the problem of the society if not properly motivated. How many young Filipinos are in the same situation of Jasper? How many of them chose the same path as Jasper’s or be on the other side and became delinquent? These thoughts really burdened me and found myself thinking of ways how I could help these young people.

For me, high school years are the critical times of a growing individual. It’s during this time where we start drawing our principles and molding our values. And so I thought, to be in-touched with the youth, I should be in school, in high school, helping the youth to draw their principle and mold their values.

Today is my first day as a volunteer Values Teacher of VOICE Phils (Values Orientation In Classroom Education) in San Francisco High School. I am now embracing the responsibility of influencing young people to be a God-fearing, good citizen of this country.

Indeed, our youth today is the only hope of tomorrow. So let’s make a difference in their youthful years!

I still don’t want to be a teacher but I want to be a motivator, influencer, adviser who teaches not just in the head but also in the heart. :)

Happy Father's Day!

Maliit pa ako nang umalis ng bahay si tatay. Hindi ko pa naiintindihan yun dati, akala ko bibili lang siya ng hikaw gaya ng pangako nya sa ‘kin.

Si Tatay ang malaking impluwensiya ko sa basketball, lalo na sa Ginebra, chess, billiards, isama na din natin pati karera ng kabayo. Siya din ang nagturo sa ‘kin na magmultiply gamit ang sampung daliri. Masaya pa kami nu’n hanggang sa umikot na ang tadhana.

Grade school ako nang tuluyang maghiwalay ang mga magulang ko. Nabawasan na ang nakikisigaw ng “Anejo! Ginebra!” sa loob ng bahay namin. Nawalan na din ng suki si Manong Bobby ng tumataya sa kanya ng ending. Matagal ding nakalimutan ang Happy Father’s Day sa loob ng tahanang binalot ng lungkot at hinagpis. Mahirap.

Sa mahabang panahon, tanging si nanay ang nakasama namin. Siya ang tumayong nanay at tatay para sa aming limang magkakapatid. Nakita ko ang hirap ni nanay, minsan nahuhuli ko s'yang umiiyak. Ramdam ko yung bigat ng responsibilidad na nasa balikat nya ng mga panahong iyon. Pero hindi siya sumuko. Pinilit nyang kayanin ang lahat ng hirap dahil sa pagmamahal nya sa ‘min. Bihirang-bihira akong magkwento nang tungkol kay nanay, kasi hindi ko mahagilap ang mga salitang tutumbas sa mga hirap at kabutihan nya.

Higit ko siyang hinangaan nang bumalik si tatay. Sa tagal nang panahon, alam kong may bahid ng galit pa rin ang puso nya. Sa simula, hindi din nya alam kung ano ang magiging reaksyon, pero nangibabaw pa rin sa kanya ang pagmamahal at pagpapatawad. Tinanggap nya si tatay at katulad ng dati, inalagaan at pinaglingkuran hanggang sa huling araw ni tatay sa mundo.

Hindi man naging matagal ang muli naming pagsasama bilang buong pamilya, masaya na ko dahil natapos ang buhay ni tatay na kami ang kasama, nakapagkwentuhan, at muling nakapanood ng laro ng Ginebra habang nakakabit ang oxygen sa ilong.

Muli mang umalis si tatay pero patuloy naming ipagdiriwang ang Happy Father’s Day para kay nanay na patuloy na nagiging tatay para sa amin.

Kaya para sa'yo 'nay, Happy Father’s Day!

Perstaym

Siguro kung tatanungin kita ngayon kung sino ang “first love” mo malamang sa malamang eh masasagot mo ko. Ang pangalan ng una mong guro, ang first dance mo sa JS prom, unang halik, unang pagkabigo, unang kumpanyang pinagtrabahuhan at kung anu-ano pang una sa buhay mo, malamang naaalala mo pa. Sabi nga nila, mahirap makalimutan ang mga unang bagay na ginawa mo gayundin ang mga huling pangyayari sa buhay mo. Pero gusto kong pagtuunan ang mga perstaym. :)

P1,206.75 ang kauna-unahang sahod ko sa buong buhay ko (totoo, pramis!). Malaki na yun no'ng 1999, nagawa ko pa ngang ilibre ang pamilya ko sa halagang 'yan. Unang beses akong nakatapak sa Araneta Coliseum noong nanood ako ng fans day ng Ginebra (syempre!). Masaya ang unang labas ko ng bansa, at ito rin ang unang sakay ko ng eroplano. Kapareho lang ang pakiramdam sa unang sakay ko ng barko. Nakakatawa ang unang lasa ko sa gilbey’s gin, unang beses ko rin malaman na ganon pala ang epekto ng alak sa mata ko, kaya hindi na naulit.

Naging malungkot at masakit sa puso ang unang relasyong napasok ko, akala ko katapusan na ng mundo. Lahat ng kanta naiiyak ako kahit ata Lupang Hinirang damang-dama ko. Totoo nga ang tsismis, stupid ang love!

Noong nakaraang linggo, pinatulan ko ang isang patimpalak sa pagsulat. Unang beses na kinalimutan ko ang takot ng kabiguan at malayang nagpahayag ng saloobin. Hanggang ngayon kasi, hindi pa rin ako kumbinsidong kaya ko ngang magsulat. Isang patimpalak na pauso ni jkulisap ang tuluyan kong sinalihan.

Hindi ako madalas sumulat sa blog, kung minsan aabutin na ng amag bago ako magkaroon ng panibagong entry sa blog ko. Naging daan ang patimpalak ni jkulisap para manumbalik ang sigla ko sa pagsulat kahit ilang saglit lang. Nagkaron akong muli ng interes sa pagsulat at pagba-blog.

May premyo ang patimpalak ni jkulisap, pero sa mga oras na ‘to hindi ko na inaasahan ang manalo (dahil hindi naman talaga ko mananalo). Hindi kasi matutumbasan ng materyal na halaga ang nakuha ko mula sa patimpalak na ito. Ang mga bagong kakilala na nakadaupang palad ko, mga salita na nagbibigay pag-asa, para sa kin sapat nang premyo ito para sa unang subok ko sa pagsali sa isang paligsahan.

Para kay jkulisap, maraming salamat sayo at binuhay mo ang katawang lupa ko este ang diwang malaya ko at dahil sayo perstaym kong narinig ang boses ng matagal ko nang kaibigan sa blogosperyo. Ako na ang winner! :)

KM2: Kuyukot ni Jasper

(ang blog entry na ito ay bilang pagtugon sa hamon ni jkulisap, isang hamong sumukat sa aking malayang kamalayan.. subok lang.. game!)
___________

Matagal na panahon na rin nang maukit sa ating kaisipan ang ideyalismo ng pambansang bayaning si Gat Jose Rizal - “ang kabataan ang pag-asa ng bayan.” Daan-taon na ang nakalipas, maraming pagbabago na ang kinaharap ng bayan, totoo pa rin kaya ito sa makabagong panahon?

Pasukan na naman, muli kong naisip ang mga kabataan. Ano na ba ang kalagayan ng mga batang Juan Dela Cruz sa kasalukuyang panahon, mga kabataang pinaghuhugutan ng pag-asa ng nangangalumatang Inang bayan?

Nakilala ko si Jasper sa San Francisco High School. Sa edad na 22, sa wakas ay magtatapos na siya ng hayskul. Tubong Siquijor si Jasper, isang lugar sa Pilipinas na nababalutan ng kwentong katatakutan tungkol sa manananggal, mangkukulam at iba pa, lugar na hindi yata uso ang pulut-pukyutan. Iniluwas ng tiyahin si Jasper nang masunog ang bahay kasama ang kanyang mga magulang at dalawang kapatid. Dahil sa pangyayari, hindi kataka-takang lagi siyang mag-isa, nakatingin sa kawalan, puno ng panibugho sa pagmamahal ng pamilya, lugaming animo’y gustong tumakas sa hagupit ng kapalaran. Apat na taon na s’yang nakikitira sa kanyang tiyahin, ayun sa kanya hindi madali ang makitira sa ibang bahay.

Naikwento ni Jasper ang pasakit na kapalit ng pagtira sa bahay ng maharlikang tiyahin. Sa simula palang, ramdam niyang hindi bukal sa puso ang pagpapatira sa kanya. Sabi nga sa kanya, huwag na daw siyang mag-aral dahil sa utak-dikya, kahit anong pagsusumikap ang gawin ay hindi rin siya magtatagumpay. Animo’y alingawngaw ng kawalang pag-asa ang mga salita ng tiyahin, kung kaya’t para matugunan ang pangangailangan, nagtitinda siya ng basahan pagkatapos ng klase. Hindi alintana ang hirap, lumabas man ang kuyukot, para sa pangarap gagawin ang lahat.

Parang halinghing ng magandang balita ang narinig ko. Nakita ko ang pusong handang sumuong sa lupit at dilim ng yungib ng lipunan para sa pangarap, lumimot sa peklat ng kahapon hindi para tawaging banal kundi upang maging mabuting mamamayan na siyang susi para sa pag-abot sa luwalhati ng pag-unlad na matagal na’ng minimithi.

Sana marami pang Jasper akong makilala, ang piniling mangarap at abutin ang adhika sa kabila ng kakulangan. Isang kabataang tunay na pag-asa ng bayan!