Dear Colleagues and Friends,
As some of you may already know, I am involved in Kansurok Mission Team – a church planting and community transformation project reaching out to the people of Kansurok in Marinduque.
Kansurok is a small town, situated in an isolated part of Tugos, Boac Marinduque where access to immediate care, necessities, education and even spiritual awareness are limited. People have to cross nine rivers and half-an-hour walk to get to the nearest primary school or marketplace everyday.
In 2008 and 2009, I was blessed to be given the opportunity to serve the people of Kansurok through Daily Vacation Bible School (DVBS), creating a Christian awareness and doing community service in the area.
God has offered another opportunity for me to serve Him as the group is going to visit Kansurok again on May 21-26 to continue His ministry. The team will continue to reach out to the people in other parts of Kansurok and will continue to share the good news of salvation through DVBS and feeding program. While God has opened a door for me to develop a greater heart of compassion for His people, you too may also be part of this mission by giving your time in prayer that God will bless our team as we minister to His people in Kansurok or you may donate your old books, toys, school supplies or monetary help to be used for all the activities in this mission. Whether you feel led to contribute financially, through prayer or both, all your support is very much appreciated.
May we have a heart to serve others as the Bible reminds us “For where your treasure is, there will your heart be also.” Matthew 6:21
May our good Lord continue to shower you with His abundance!
P.S
You may see some of the Kansurok activities at http://kansur0k.blogspot.com
For those who would like to help financially, you may contact me @ 09223375140 or 497-0947.
Thank you and God bless!
Jho!
Friday, March 26, 2010
Tuesday, January 19, 2010
A New Start!
Isa sa mga pinakamahalang bahagi ng aking “graduate school life” ay ang mga kaibigan na nakasama ko sa loob ng tatlo’t kalahating taon. Sila yung mga taong nagpagaan ng bawat araw ko sa Graduate School. Nakasamang nagpuyat sa mga projects at research, kasamang tumawa sa oras ng uwian at kulitan at nakasamang naghabol sa mga professor na mabagal magbigay ng grades.
Isa sa mga ito ay si Mary Ann o si Me-ann o mas kadalasan kong natatawag na “neng”.
Si Me-ann ang sa palagay kong pinaka naging “close” ko sa mga kaibigang naipon ko sa GS. Naging classmate ko sya sa Human Resource Management nung 2005, at simula non naging super close na kami, tipong isang tingin lang magtatawanan na kami. Sa kanya ko unang nag open-up tungkol sa “first break up” ko. Ako kasi yung tipo ng tao na hindi sanay makipagkwentuhan tungkol sa personal na buhay ko. Pero naging ganon ako kakomportable kay Me-ann.
Siya rin ang kasa-kasama ko sa pagrereview nung panahon ng Comprehensive Exam at kasamang nagdasal na sana ay pumasa kami. Malaking bahagi ng buhay ko sa GS, si Me-ann ang kasama ko, at palagay ko naging masaya ang buhay ko sa GS dahil sa kanya. Siya rin ang kasama ko nung unang byahe ko sa labas ng bansa at nakasamang sumigaw ng Ginebra! Ginebra! Sa Araneta. Naging ka-close ko pati sila Mommy Bing at Papsy, maging si netchie at Kuya Louie.
Kaya lang sinubok ang aming pagkakaibigan dahil sa isang hindi pagkakaunawaan. Ilang taon din kaming hindi masyadong nagpansinan. Nawala yung dating closeness na nabuo namin. Sa isang iglap biglang lumayo ang loob ng isa’t isa. Malungkot ako noon. Sobrang lungkot. Minsan nang nasabi ni Me-ann na, ako daw yung parang kapatid na hindi naibigay ng Diyos sa kanya, kaya naging magkaibigan kami. Marahil ito yung dahilan kung bakit labis akong naging apektado ng mga pangyayari – dahil ayokong mawala ang kapatid na Diyos na mismo ang naglapit.
Isang imbitasyon ang natanggap ko noong Disyembre. Imbitasyon sa kasal nina Me-ann at Jegarr. Magkahalong saya at lungkot ang naramdaman ko. Masaya dahil sa wakas ikakasal na sila at naisipan nya kaming imbitahin (kasama si Jemuel ang bf ko na ka-trio namin ni Me-ann). Lungkot dahil baka hindi na sing close dung dati ang muli naming pagkikita.
Nung Sabado, Enero 16, 2010 naganap ang pag-iisang dibdib nila Me-ann at Jhigs at nung Sabado rin naganap ang muli naming pagkikita ni Me-ann. Masaya ko para sa kaibigan kong nakita na ang kaligayahan sa piling ni Pareng Jhigs na talagang pinaglaban nya sa buong pamilya.
Isang kabanata sa buhay ni Me-ann ang nagtapos at panibagong buhay naman ang magsisimula. At kasabay ng kanilang bagong buhay ay isang panalangin na sana ito na rin ang simula ng panibagong kabanata ng aming pagkakaibigan!
To Me-ann and Jegarr, cheers to a new life! Best wishes and God bless!
Ang Dyosa at ang Lambana
The newly wed
Our yellow-orange-fuschia pink gift
Isa sa mga ito ay si Mary Ann o si Me-ann o mas kadalasan kong natatawag na “neng”.
Si Me-ann ang sa palagay kong pinaka naging “close” ko sa mga kaibigang naipon ko sa GS. Naging classmate ko sya sa Human Resource Management nung 2005, at simula non naging super close na kami, tipong isang tingin lang magtatawanan na kami. Sa kanya ko unang nag open-up tungkol sa “first break up” ko. Ako kasi yung tipo ng tao na hindi sanay makipagkwentuhan tungkol sa personal na buhay ko. Pero naging ganon ako kakomportable kay Me-ann.
Siya rin ang kasa-kasama ko sa pagrereview nung panahon ng Comprehensive Exam at kasamang nagdasal na sana ay pumasa kami. Malaking bahagi ng buhay ko sa GS, si Me-ann ang kasama ko, at palagay ko naging masaya ang buhay ko sa GS dahil sa kanya. Siya rin ang kasama ko nung unang byahe ko sa labas ng bansa at nakasamang sumigaw ng Ginebra! Ginebra! Sa Araneta. Naging ka-close ko pati sila Mommy Bing at Papsy, maging si netchie at Kuya Louie.
Kaya lang sinubok ang aming pagkakaibigan dahil sa isang hindi pagkakaunawaan. Ilang taon din kaming hindi masyadong nagpansinan. Nawala yung dating closeness na nabuo namin. Sa isang iglap biglang lumayo ang loob ng isa’t isa. Malungkot ako noon. Sobrang lungkot. Minsan nang nasabi ni Me-ann na, ako daw yung parang kapatid na hindi naibigay ng Diyos sa kanya, kaya naging magkaibigan kami. Marahil ito yung dahilan kung bakit labis akong naging apektado ng mga pangyayari – dahil ayokong mawala ang kapatid na Diyos na mismo ang naglapit.
Isang imbitasyon ang natanggap ko noong Disyembre. Imbitasyon sa kasal nina Me-ann at Jegarr. Magkahalong saya at lungkot ang naramdaman ko. Masaya dahil sa wakas ikakasal na sila at naisipan nya kaming imbitahin (kasama si Jemuel ang bf ko na ka-trio namin ni Me-ann). Lungkot dahil baka hindi na sing close dung dati ang muli naming pagkikita.
Nung Sabado, Enero 16, 2010 naganap ang pag-iisang dibdib nila Me-ann at Jhigs at nung Sabado rin naganap ang muli naming pagkikita ni Me-ann. Masaya ko para sa kaibigan kong nakita na ang kaligayahan sa piling ni Pareng Jhigs na talagang pinaglaban nya sa buong pamilya.
Isang kabanata sa buhay ni Me-ann ang nagtapos at panibagong buhay naman ang magsisimula. At kasabay ng kanilang bagong buhay ay isang panalangin na sana ito na rin ang simula ng panibagong kabanata ng aming pagkakaibigan!
To Me-ann and Jegarr, cheers to a new life! Best wishes and God bless!
Ang Dyosa at ang Lambana
The newly wed
Our yellow-orange-fuschia pink gift
Friday, January 8, 2010
Super Thank you!
Oh yes, 2009 is over and we’re now heading for another astounding year! Yeah right, it was an amazing year for me and I haven’t had a time yet to say thank you for all the blessings I had for the past year.
Last Wednesday I attended the first Mid-week Encounter with God (MEG) in our church. It somehow gave me time to reflect on how God has moved in my life and how blessed I was. Shy enough, I wasn’t able to share to the group how grateful I am for all the blessings I had for the past year. And so I decided to write it here in my blog. Come and join me as I remember the fruitful year of 2009.
2009 was a year of servanthood for me and I’m so grateful on how God used me in His ministries.
I thank God for using me in children’s ministry that drew me closer to Him and discipling the next generations. As a teacher, I learned a lot from the kids and that our faith should be like theirs – so genuine and humble. (so ironic, isn't it?)
I praise God for the opportunity that He has given me to be an ambassadress for Christ to a town that is totally far-off to me. Serving the people of Kansurok, Marinduque opened my eyes to what is truly essential in life – having God in your heart is more than enough! The contentment and peace I had because of Jesus was one of the greatest realizations I had in this mission trip.
I’m also grateful for the chance I had to be with the Muslim kids in General Santos for the sake of Isa Almasi (Jesus Christ). Giving them free oral and dental seminar and some hygiene kit made them smile in spite of poverty. This trip gave me hope that all will be united for the glory of our God.
There’s good in everything and even in calamity we can see the love of God. We’re blessed that God spared my family from the wrath of Ondoy. And I’m thankful that God used me to be a blessing to the typhoon victims by serving and praying for them through Sagip Kapamilya Volunteer program.
Praise God for the wisdom and strength that He has given me as I finished the Kairos: World Mission Course. This course revealed another character of our Lord – the Bible is not just about God’s love but also a tool for us to love our Father perfectly.
My tour in Coron, Palawan was God’s Christmas gift for me, and I’m more than thankful for that! Enjoying His wonderful creation, it was really awesome! He is indeed the God of wonders!
But my duty for the year is not yet done as He commissioned me to serve the people of Pasuquin, Ilocos Norte. It was a great way to end the 2009. Super thank you Lord!
All in all, it was an overwhelming and blessed year for me. And I’m looking forward for another set of surprises God has prepared for me! :)
To God be the glory!
Last Wednesday I attended the first Mid-week Encounter with God (MEG) in our church. It somehow gave me time to reflect on how God has moved in my life and how blessed I was. Shy enough, I wasn’t able to share to the group how grateful I am for all the blessings I had for the past year. And so I decided to write it here in my blog. Come and join me as I remember the fruitful year of 2009.
2009 was a year of servanthood for me and I’m so grateful on how God used me in His ministries.
I thank God for using me in children’s ministry that drew me closer to Him and discipling the next generations. As a teacher, I learned a lot from the kids and that our faith should be like theirs – so genuine and humble. (so ironic, isn't it?)
I praise God for the opportunity that He has given me to be an ambassadress for Christ to a town that is totally far-off to me. Serving the people of Kansurok, Marinduque opened my eyes to what is truly essential in life – having God in your heart is more than enough! The contentment and peace I had because of Jesus was one of the greatest realizations I had in this mission trip.
I’m also grateful for the chance I had to be with the Muslim kids in General Santos for the sake of Isa Almasi (Jesus Christ). Giving them free oral and dental seminar and some hygiene kit made them smile in spite of poverty. This trip gave me hope that all will be united for the glory of our God.
There’s good in everything and even in calamity we can see the love of God. We’re blessed that God spared my family from the wrath of Ondoy. And I’m thankful that God used me to be a blessing to the typhoon victims by serving and praying for them through Sagip Kapamilya Volunteer program.
Praise God for the wisdom and strength that He has given me as I finished the Kairos: World Mission Course. This course revealed another character of our Lord – the Bible is not just about God’s love but also a tool for us to love our Father perfectly.
My tour in Coron, Palawan was God’s Christmas gift for me, and I’m more than thankful for that! Enjoying His wonderful creation, it was really awesome! He is indeed the God of wonders!
But my duty for the year is not yet done as He commissioned me to serve the people of Pasuquin, Ilocos Norte. It was a great way to end the 2009. Super thank you Lord!
All in all, it was an overwhelming and blessed year for me. And I’m looking forward for another set of surprises God has prepared for me! :)
To God be the glory!
Indescribable!
From the highest of heights to the depths of the sea
Creation's revealing Your majesty
From the colors of fall to the fragrance of spring
Every creature unique in the song that it sings
All exclaiming
Indescribable, uncontainable,
You placed the stars in the sky
and You know them by name.
You are amazing God
All powerful, untameable,
Awestruck we fall to our knees
as we humbly proclaim
You are amazing God...
Indeed an amazing God!
Sunday, December 27, 2009
Tatsulok
Madalas akong umuuwi ng Laoag mag isa. Kadalasan nagba-bus lang ako at in-enjoy ang 9 na oras na byahe. Masakit man sa puwet ang siyam na oras na pagkakaupo, masaya ko namang napagmamasdan ang ganda ng tanawin sa labas.
First time kong mag eroplano papuntang Laoag at first time ko ding magbusiness class na trip. Bongga! (wala lang choice at fully book na ang eco class) Pero dahil first time ko, may ilang privilege akong hindi nagamit. Pumila pa rin ako ng pagkahaba-haba papasok ng Domestic entrance, meron palang sariling entrance ang VIP at Business class, wala pang pila! Tsk..tsk.. Sayang!
Kumuha na ako ng boarding pass matapos ang riot sa pila, dami kasing sumisingit.. Binigyan ako ng Mabuhay card at pinatuloy sa Mabuhay Lounge. Dito ang waiting area ng mga "elite".
Overflowing coffee, buffet food at talagang serbisyong todo. Parang bigla akong nakakita ng isang malaking tatsulok. Konti lang kami sa lounge kumpara sa waiting area sa taas. Umupo ako sa isang sulok malayo sa mga elitista. Nagmasid at nagpahinga. Salamat sa aking handheld pc at meron akong madudutdot habang naghihintay.
May ilang personalidad akong nakita sa lounge. Si Imee Marcos na nakatabi ko pa sa plane at si Papa Gabby Lopez na nakatabi ko naman sa lounge. Hanga ako sa serbisyo sa Mabuhay lounge, kaya pala ang mahal ng business class. Hay!
Nagmamasid pa rin ako nang tawagin na ang pasahero papuntang Laoag. Nangingiti akong lumabas ng lounge, alam ko ito na ang una't huli kong pagbyahe ng business class. Hindi dahil sa mahal (naks!) kundi dahil naiinis ako sa sistema ng mundo. Bakit hindi lahat pwedeng bigyan ng "special treatment"? o kaya, wala na lang "special treatment"? Isa lang ang turing may pera ka man o wala. Alam ko malabong mangyari ito dahil isa lang ako at nasa kapangyarihan ang may gusto ng special treatment..
Kung minsan masarap din ang makatanggap ng “special treatment”. Nakakalungkot lang minsan dahil hindi balanse ang mundo. Marami sa mga kababayan natin ang hindi kumakain, walang matirhan at walang maisuot na maayos na damit samantalang ang iba ay sampu-sampo ang mansion, Governor pa ng lalawigan. Nakakalungkot dahil alam ko ganito at ganito na habambuhay ang sistema ng mundo. At ang pinakanakakalungkot sa lahat, hindi ako naligo nung araw na iyon! (kagagaling ko lang kasi sa sakit, ang aga ko pa nagising malamig. Blah.. blah.. blah..) Hindi tuloy ako nakapagpapicture kay Imee Marcos! Sayang!
First time kong mag eroplano papuntang Laoag at first time ko ding magbusiness class na trip. Bongga! (wala lang choice at fully book na ang eco class) Pero dahil first time ko, may ilang privilege akong hindi nagamit. Pumila pa rin ako ng pagkahaba-haba papasok ng Domestic entrance, meron palang sariling entrance ang VIP at Business class, wala pang pila! Tsk..tsk.. Sayang!
Kumuha na ako ng boarding pass matapos ang riot sa pila, dami kasing sumisingit.. Binigyan ako ng Mabuhay card at pinatuloy sa Mabuhay Lounge. Dito ang waiting area ng mga "elite".
Overflowing coffee, buffet food at talagang serbisyong todo. Parang bigla akong nakakita ng isang malaking tatsulok. Konti lang kami sa lounge kumpara sa waiting area sa taas. Umupo ako sa isang sulok malayo sa mga elitista. Nagmasid at nagpahinga. Salamat sa aking handheld pc at meron akong madudutdot habang naghihintay.
May ilang personalidad akong nakita sa lounge. Si Imee Marcos na nakatabi ko pa sa plane at si Papa Gabby Lopez na nakatabi ko naman sa lounge. Hanga ako sa serbisyo sa Mabuhay lounge, kaya pala ang mahal ng business class. Hay!
Nagmamasid pa rin ako nang tawagin na ang pasahero papuntang Laoag. Nangingiti akong lumabas ng lounge, alam ko ito na ang una't huli kong pagbyahe ng business class. Hindi dahil sa mahal (naks!) kundi dahil naiinis ako sa sistema ng mundo. Bakit hindi lahat pwedeng bigyan ng "special treatment"? o kaya, wala na lang "special treatment"? Isa lang ang turing may pera ka man o wala. Alam ko malabong mangyari ito dahil isa lang ako at nasa kapangyarihan ang may gusto ng special treatment..
Kung minsan masarap din ang makatanggap ng “special treatment”. Nakakalungkot lang minsan dahil hindi balanse ang mundo. Marami sa mga kababayan natin ang hindi kumakain, walang matirhan at walang maisuot na maayos na damit samantalang ang iba ay sampu-sampo ang mansion, Governor pa ng lalawigan. Nakakalungkot dahil alam ko ganito at ganito na habambuhay ang sistema ng mundo. At ang pinakanakakalungkot sa lahat, hindi ako naligo nung araw na iyon! (kagagaling ko lang kasi sa sakit, ang aga ko pa nagising malamig. Blah.. blah.. blah..) Hindi tuloy ako nakapagpapicture kay Imee Marcos! Sayang!
Thursday, December 17, 2009
12.17.06
Masaya ang mga unang taon ng kabataan ko. Lagi akong may bagong laruan. Lagi kaming naggo-grocery ng nanay ko. Naging paborito ko ang jellyace at yakult. Tuwing hapon may merienda kaming spaghetti o kaya naman ay sopas, kahit ano basta magluluto ang nanay ko pag oras na ng merienda. Lagi din akong may bagong damit. Naalala ko pa noon, terno-terno ang damit ko kaya madaling malaman ang kulay ng salawal ko kasi hilig ng nanay ko na pare-pareho ang kulay ng suot ko hanggang sa tsinelas ko. Kaya kung ano ang kulay ng sando ko, tiyak na tiyak ganon din ang kulay ng salawal ko.
Masaya pa talaga noon. Ako pa ang bunso. Lahat ng masabi ko sa tatay ko binibili nya. Naalala ko din yung isang “money-making” contest sa baranggay namin. Pinilit talaga nyang manalo ako kahit maubos ang lahat ng pera nya basta ako ang maging “Manna Princess” ng baranggay namin. Feeling ko noon, kami ang pinkamayaman sa lugar namin kasi ang ganda ng gown ko noon.
Natapos ang mga masasayang araw na yun ng maghiwalay ang nanay at tatay ko. Grade Six ako noon. Yung dating masaya, naging magulo. Recognition Day ko, wala akong kasamang magulang. Malungkot. Magulo. Mahirap.
Nakatapos ako ng kolehiyo ng hindi ko nakasama ang tatay ko. Wala na sa isipan ko na babalik pa syang muli. Hindi na ko umaasa. Naglaho na din ang galit na dating nananahan sa puso ko. Nagsimula kaming muli ng hindi kasama ang tatay ko.
Magaling ang Diyos. Sa mga panahong hindi ko na inaasahang darating sya, doon sya bumalik. Mahina na at may karamdamang lalong nagpapahina sa kanya. Hindi man na kami sing garbo ng dati, naging masaya ulit ako sa pagdating nya. Hindi man naging matagal ang pagsasamang iyon, at least nagawa pa rin nyang magkwento ng tungkol sa kabataan nya. Mga kwentong hindi nya naikwento sa amin dati.
Disyembre 17, 2006 ng muli syang umalis sa aming bahay, at sa pagkakataong ito alam kong hindi na talaga sya babalik.
Hindi mo man na naririnig pero sasabihin ko pa rin.. Salamat ‘tay!
Masaya pa talaga noon. Ako pa ang bunso. Lahat ng masabi ko sa tatay ko binibili nya. Naalala ko din yung isang “money-making” contest sa baranggay namin. Pinilit talaga nyang manalo ako kahit maubos ang lahat ng pera nya basta ako ang maging “Manna Princess” ng baranggay namin. Feeling ko noon, kami ang pinkamayaman sa lugar namin kasi ang ganda ng gown ko noon.
Natapos ang mga masasayang araw na yun ng maghiwalay ang nanay at tatay ko. Grade Six ako noon. Yung dating masaya, naging magulo. Recognition Day ko, wala akong kasamang magulang. Malungkot. Magulo. Mahirap.
Nakatapos ako ng kolehiyo ng hindi ko nakasama ang tatay ko. Wala na sa isipan ko na babalik pa syang muli. Hindi na ko umaasa. Naglaho na din ang galit na dating nananahan sa puso ko. Nagsimula kaming muli ng hindi kasama ang tatay ko.
Magaling ang Diyos. Sa mga panahong hindi ko na inaasahang darating sya, doon sya bumalik. Mahina na at may karamdamang lalong nagpapahina sa kanya. Hindi man na kami sing garbo ng dati, naging masaya ulit ako sa pagdating nya. Hindi man naging matagal ang pagsasamang iyon, at least nagawa pa rin nyang magkwento ng tungkol sa kabataan nya. Mga kwentong hindi nya naikwento sa amin dati.
Disyembre 17, 2006 ng muli syang umalis sa aming bahay, at sa pagkakataong ito alam kong hindi na talaga sya babalik.
Hindi mo man na naririnig pero sasabihin ko pa rin.. Salamat ‘tay!
Thursday, December 3, 2009
Bayani
Ilang linggo na ring laman ng balita ang pangalan nina Manny Pacquiao at Efren Penaflorida bilang mga bagong bayani ng ating bayan.
Mga bayani sila sa kani-kaniyang larangan.
Si Pacman bilang kauna-unahang Pinoy na kampeon sa pitong dibisyon ng boxing (light welterweight, lightweight, super featherweight, featherweight, super bantamweight, flyweight, at kasalukuyang welterweight champion) at si Efren bilang 2009 CNN Hero of the Year dahil sa kanyang pambihirang adhikain na makatulong sa mga kapus-palad nating kabataan sa pamamagitan ng kanyang kariton classroom.
Bayani dahil sa karangalang ibinigay nila para sa ating bansa at sa taos-pusong pagtulong sa kapwa.
Marami din akong nakitang bayani noong panahon ng bagyong Ondoy at Pepeng. Lahat may iisang damdamin, sentimyento at layunin - ang makatulong sa kapwa.
Sabi nga ni Kuya Ef (naks! feeling close), lahat tayo ay may bayaning itinatago sa ating mga sarili, kailangan lang natin mahanap sa kaibuturan ng ating puso kung ano at paano tayo magiging bayani.
Ilang buwan na lang at eleksyon na. Maraming mga bagay ang nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Nariyan ang karahasan dahil sa kapangyarihan, ayaw mawala sa kapangyarihan, at mga ganid sa kapangyarihan.
Ilang buwan na nga lang… Sana sa May 10, 2010 ipakita natin ang ating kabayanihan sa pamamagitan ng pagboto sa mga taong karapat-dapat at may malinis na hangarin para sa ating bayan. Simulan natin ang pagbabago sa tamang pagpili ng kandidato.
Maging mapagmasid. Buksan ang isip. Manalangin!
Maging Bayani! :)
Mga bayani sila sa kani-kaniyang larangan.
Si Pacman bilang kauna-unahang Pinoy na kampeon sa pitong dibisyon ng boxing (light welterweight, lightweight, super featherweight, featherweight, super bantamweight, flyweight, at kasalukuyang welterweight champion) at si Efren bilang 2009 CNN Hero of the Year dahil sa kanyang pambihirang adhikain na makatulong sa mga kapus-palad nating kabataan sa pamamagitan ng kanyang kariton classroom.
Bayani dahil sa karangalang ibinigay nila para sa ating bansa at sa taos-pusong pagtulong sa kapwa.
Marami din akong nakitang bayani noong panahon ng bagyong Ondoy at Pepeng. Lahat may iisang damdamin, sentimyento at layunin - ang makatulong sa kapwa.
Sabi nga ni Kuya Ef (naks! feeling close), lahat tayo ay may bayaning itinatago sa ating mga sarili, kailangan lang natin mahanap sa kaibuturan ng ating puso kung ano at paano tayo magiging bayani.
Ilang buwan na lang at eleksyon na. Maraming mga bagay ang nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Nariyan ang karahasan dahil sa kapangyarihan, ayaw mawala sa kapangyarihan, at mga ganid sa kapangyarihan.
Ilang buwan na nga lang… Sana sa May 10, 2010 ipakita natin ang ating kabayanihan sa pamamagitan ng pagboto sa mga taong karapat-dapat at may malinis na hangarin para sa ating bayan. Simulan natin ang pagbabago sa tamang pagpili ng kandidato.
Maging mapagmasid. Buksan ang isip. Manalangin!
Maging Bayani! :)
Subscribe to:
Posts (Atom)